پرتونگاری به روش(Positron Emission Tomography)، روشی برای تشخیص ذرات كوانتومی در بدن

[Hossein]

تحقیقات زیادی در مورد کارایی ذرات کوانتومی در مقیاس نانو به منظور کمک آن در تشخیص بیماری سرطان در مراحل اولیه و پیگیری روند پیشرفت درمان این بیماری به وسیله داروهای ضد سرطان، انجام شده است؛ اما به تازگی نتایج حاصل از پژوهشی در یک مرکز تحقیقی، که بر روی مزایای استفاده از فناوری نانو در درمان سرطان کار می کند، نشان داده است که ذرات کوانتومی موجود، مدت زمان کافی در بدن باقی نمی مانند تا بشود ثابت کرد که می توانند در کاربردهای بالینی نیز سودمند باشند.






تحقیقات زیادی در مورد کارایی ذرات کوانتومی در مقیاس نانو به منظور کمک آن در تشخیص بیماری سرطان در مراحل اولیه و پیگیری روند پیشرفت درمان این بیماری به وسیله داروهای ضد سرطان، انجام شده است؛ اما به تازگی نتایج حاصل از پژوهشی در یک مرکز تحقیقی، که بر روی مزایای استفاده از فناوری نانو در درمان سرطان کار می کند، نشان داده است که ذرات کوانتومی موجود، مدت زمان کافی در بدن باقی نمی مانند تا بشود ثابت کرد که می توانند در کاربردهای بالینی نیز سودمند باشند.

آنان در این مطالعه از روش PET به منظور ردیابی ذرات کوانتومی نشان دارشده با عناصر رادیواکتیو، پس از تزریق به موش استفاده کردند.

تصاویر به دست آمده به کمک این روش نشان داد که نیمی از ذرات کوانتومی تزریقی به وسیلة کبد و طحال از گردش خون خارج می شوند، همچنین پس از ده دقیقه از زمان تزریق، تمامی این ذرات از جریان خون پاک سازی می شود.

در این میان مشخص شده  است که ذرات با پوشش PEG( که یک پلیمر سازگار با بافت زنده است و مدت زمان حضور بسیاری از انواع نانوذرات را در گردش خون افزایش داده است) مدت زمان بیشتری در گردش خون می مانند و اندازه ذرات کوانتومی نیز اثر کمی بر سرعت روند پاک سازی آنها از جریان خون دارد.

این مطالعه اگر چه نشان می دهد که این نانوذرات فراهمی زیستی خوبی در بدن انسان ندارند و از این رو نمی توان تا زمانی که این مسأله برطرف نشود، از آنها به عنوان یک ابزار بالینی مفید استفاده کرد، ولی از جهت دیگر اهمیت فراوانی پیدا کرده است و آن این است که نشان می دهد استفاده از روش PET برای ردیابی نانوذرات نشان دارشده با عناصر رادیواکتیو می تواند با سرعتی زیاد اطلاعات کمّی قابل توجهی دربارةا فارماکوکینتیک این ذرات به ما بدهد؛ علاوه بر این که تصاویر زنده به دست آمده با این روش، به محققان کمک کرد تا بتوانند تفاوت های فارماکوکینتیکی میان ذرات با پوشش PEG و بدون این پوشش را تشخیص دهند؛ در صورتی که انجام این کار با روش های معمول سنجش فارماکوکینتیک ذرات ممكن نبود.

خلاصه ای از نتایج این پژوهش ـ که به سرپرستی دکتر سانجیو گامبیر انجام شده است ـ هم اکنون در پایگاه اینترنتی PubMed با عنوان زیر موجود است :
MicroPET-based Biodistribution of quantum dots in living mice.

منبع : ستاد توسعه فناوری نانو